Als ik terugdenk aan het gesprekje dat ik met Rudi had, word ik meteen weer blij. Ook al kende ik hem nog niet, het voelde meteen vertrouwd en hartelijk. Het was dan ook een perfecte kermisdag: de zon scheen, bezoekers waren blij, het was lekker knus en warm in de cabine van de buggy's en ik voelde me heel welkom. 

Ik vind het best wel speciaal om in zo'n kassacabine van een attractie te zitten.  Het is alsof je het kermisgebeuren vanuit een bubbel waarneemt: je ziet de lachende bezoekers, maar hoort veel minder de typische kermisgeluiden en muziek.
 

Toch is muziek iets waar Rudi veel zorg aan besteedt. Ik zie dat hij een speciale muzieklijst op Spotify heeft samengesteld. 
'De muziek die ik draai, is heel divers en dient in de eerste plaats om de mensen te entertainen. In mijn lijst zit wat Vlaamse muziek, kinderliedjes, maar ook accordeonmuziek. Het gebeurt soms dat de bomma's en de bompa's beginnen dansen terwijl hun kleinkind in mijn autootjes zit.', lacht Rudi. 

Het ware...


Eén ding staat vast voor Glenn: hij zal altijd de kermis blijven doen.

Dat zegt hij vol overtuiging en met heel veel plezier in zijn ogen.

'Ah ja, wij brengen plezier, hé. Ik doe alleen maar werk dat ik graag doe. En op de kermis is 

het plezant. Dag in dag uit. Mensen komen naar hier om plezier te maken. Hoe fantastisch is dat?', glundert Glenn. 

Het andere kent hij ook: werken op een vaste plek. Dat heeft hij een paar keer gedaan tijdens het winterseizoen .
'De eerste week was dat tof, het was eens iets anders. Maar vanaf de tweede week begon ik al af te tellen om weer te kunnen vertrekken.' lacht hij.

Net zoals bijna al zijn collega's, komt ook Glenn uit een kermisfamilie. In totaal hebben ze vijf zaken. Geen enkele molen, maar allemaal spelkramen. 'Ik amuseer me ermee, ik maak graag mensen blij. Daar doen we het toch voor, hé. Als mensen winnen en ik hun blije gezichten zie, is mijn dag goed. '

Wel, lieve lezer van deze blog .... Glenn maakt ons graag gelukkig, maar nu kunnen wi...

Ik had Anthony een paar dagen geleden al gesproken, maar eergisteren liet hij me weten dat het goed zou zijn als ik nog even terugkwam. Hij had me nog iets te melden, schreef hij.

Toen ik dat bericht van hem las, wist ik eigenlijk vrijwel meteen waarover het ging. Het was me namelijk niet ontgaan dat Anthony niet zo blij leek op het moment van ons interview. Ik had het grote contrast gevoeld tussen enerzijds de joelende mensen in zijn attractie en anderzijds het stille verdriet dat ik meende te zien in zijn ogen. 

En inderdaad. Anthony vertelt me tijdens ons tweede gesprek dat hij en zijn vrouw gaan stoppen met de kermis.
 

'Ik wil mijn dochters zien opgroeien. Van dichtbij. En niet vanaf de zijlijn.', zegt hij. 'Ook al heb ik zelf goede kinderjaren gehad als zoon van een kermisreiziger, ik voel dat ik het anders wil doen. Ik kan er niet meer omheen dat het me iedere keer verscheurt als ik mijn kinderen naar de opvang moet brengen als mijn vrouw en ik moeten gaan w...

Aanvankelijk zou ik Lieven gaan interviewen over zijn stemgeluid. Zijn stem die hetzelfde klinkt als die van zijn schoonvader tijdens het aanmoedigen van de kamelen in volle vaart. Maar het werd een ander verhaal. Een liefdesverhaal. Om van te smullen.

Zij dochter van de kamelenderby.
Hij student.
Kermis in Wetteren.
Hij speelt graag op de kamelen.
Blijft plakken.
En krijgt uiteindelijk meer oog voor de dochter dan voor de kamelen. 

Intussen zijn we 9 jaar verder en runnen Stefanie en Lieven samen de kamelenderby.

'Zonder de kermis hadden we elkaar niet leren kennen', zegt Stefanie glunderend. 'Het viel me op dat Lieven wel een héél goede klant werd van ons en dat hij bijna elke avond met de kamelen kwam spelen.'

'Ja', lacht hij 'Maar op den duur had ik meer oog voor de dochter dan voor de kamelen en ja, dan ben ik dus blijven plakken, hé!', voegt hij eraan toe. 

Stefanie en Lieven kregen een relatie, maar al vrij snel werd duidelijk dat er een keuze moest gemaakt worden. Lie...

De moeders van de kermis. Leslie Van Gorp is één van hen. Moeder van vier zonen. Alle vier zijn ze zot van de kermis, maar het is vooral de tweede van negen jaar die bezeten is van alles wat met kermis te maken heeft.

'Vanaf het moment dat hij 's morgens z'n ogen open doet, begint hij met zijn lego grote kermismolens te bouwen. Dag in dag uit. De bijhorende kermisjingles kent hij al van toen hij nog maar twee was.' glundert Leslie. 

Het moederschap is voor elke vrouw een onvoorspelbaar parcours, maar voor de moeders van de kermis staat er bij de geboorte van hun kinderen toch al één ding vast:  ze moeten hun kinderen heel snel los laten. Vanaf het eerste leerjaar gaan de meesten van hen op internaat. 

'Natuurlijk is dat niet leuk en natuurlijk mis ik ze.', zegt Leslie. 'Aan de andere kant hebben ze wel een diploma nodig en dat kan alleen als ze op internaat zitten. Huiswerk maken tussen de suikerspinnen en de chocolaatjes is niet zo handig, hé. Dat is iets wat niet kan.'

De tw...

'We denken nog niet aan stoppen, ook al begint het soms te wegen om telkens zo lang van huis weg te zijn', begint Henri van de Popcorn.
Henri en zijn vrouw komen uit Blankenberge. Te ver dus om tijdens Turnhout Kermis af en toe eens op en af te rijden.

Toch wil hij geen ander leven dan dat van kermisreiziger. En dat voelde hij al heel jong: 'Op mijn 12 jaar wilde ik niet meer naar school gaan, ik was het beu en wilde alleen maar op de kermis zijn.'

En zo geschiedde dus. Als tiener, maar later ook samen met zijn vrouw. Ze begonnen klein. Eerst met de botsauto's en een vogelpikkraam. Toen kwam er een Lambada bij. Op een gegeven moment verkochten ze alles en werden ze eigenaar van de Popcorn. 

Die staat intussen 18 jaar op Turnhout Kermis en is één van de vaste waardes van de foor. 

Henri heeft geen kinderen. Bewust niet. 
'Als wij stoppen, houdt de traditie bij ons op, maar nog niet binnen onze familie. Ik ben peter van de zoon van mijn broer, dus eigenlijk is de opvolging wel verzek...

August 12, 2017

Een open blik met vriendelijke ogen en een stralende lach ... zo zie ik Lilian voor het eerst.
Lilian is de vrouw van Serge. Van hem nam ik een paar jaar geleden al een interview af voor de Stadskrant van Turnhout. 

'Wij zijn al 34 jaar getrouwd en we leerden elkaar uiteraard ook op de kermis kennen. Mijn ouders hadden een schietkraam, die van hem een snoepkraam en nu, zoveel jaren later baten we die samen nog uit. Ik doe de schietkraam, Serge de snoepkraam en we helpen elkaar.' zegt Lilian met een stralende lach. 

Ik heb Lilian maar vier minuutjes gesproken, maar ze heeft indruk op me gemaakt. Haar opgewektheid, sprankeling en blijheid zijn besmettelijk. Dus zit ik hier met een brede glimlach terwijl ik haar stukje zit te schrijven.  

'Ik voel me vrij en dat heb ik nodig', zegt ze. 'Zet mij niet in een bureau, want dat is niets voor mij. Ik heb de buitenlucht nodig. En mensen om mij heen. In elke stad weer nieuwe en andere mensen leren kennen, daar word ik gelukkig van!'

En d...

August 12, 2017

Telkens ik na een dag weer op de kermis kom, voel ik een drempel. Om de kermismensen aan te spreken, hen te storen, hen te vragen of ze tijd hebben voor een gesprekje.

Maar eigenlijk hoeft dat niet, want tot nu toe word ik overal even vriendelijk onthaald. Zo ook bij Pierre, een jongeman van 28 jaar die sinds drie jaar zijn eigen grote attractie uitbaat: The Shaker. 

Wat me meteen opvalt aan Pierre, is zijn fierheid. Hij is niet alleen fier op zijn kermisattractie die mooi staat te blinken, maar ook op de grote foorfamilie waarvan hij deel uitmaakt. De 'kermistraditie', zoals hij het zelf noemt.

'Je bent een kermismens of je bent het niet.', zegt hij. Zijn vader was het oorspronkelijk niet, hij is op de kermis terechtgekomen via het huwelijk met zijn moeder. 'Dat was niet altijd gemakkelijk voor hem. Hij moest zich aanpassen en het heeft wel 15 jaar geduurd vooraleer hij het echt gewend was.', vertelt Pierre. 'Je moet weten: wij kennen geen zondag, hé. Er is geen tijd om e...

August 10, 2017

Jean Busch. Klein postuur. Rad van tong. Vooral dat. Ik ontmoette Jean voor het eerst een paar maanden geleden tijdens een vergadering over Turnhout Kermis. En ik werd meteen gegrepen door zijn rake accent en zijn ferm stemgeluid. Zijn Franse tongval ook, hoewel Nederlands zijn moedertaal is. 

Jean is in Kortrijk geboren, maar het kon evengoed in Antwerpen geweest zijn. In zijn tijd bevielen de moeders van de kermis op de plek waar ze op dat moment aan het werk waren. 

Net zoals zijn vader en grootvader dat deden, bakt ook Jean smoutebollen. 

'De smoutebollen zitten al 140 jaar in onze familie. En ze worden nog altijd bereid volgens hetzelfde recept. Mijn grootvader leerde de stiel aan mijn vader en mijn vader aan mij. Of mijn dochter van 15 jaar de familietraditie zal verder zetten, is nog niet zeker, maar ik hoop uiteraard van wel.' zegt Jean. 

Volgens Jean Busch word je geen foorkramer. Dat bén je. Dat zit in de genen. 
Als ik hem vraag wat hij het leukste vindt aan zijn be...

August 9, 2017

Zucht. Even diep zuchten. Ook weer niet te diep, want dan komen er tranen. Niet zo handig, want ik zit in Barzoen, mijn werkplek de komende twee weken. 

Het laatste wat ik wil, is dat deze blog een melig stukje tranendal wordt. Ik wil de foorkramers een gezicht geven. Aan zoveel mogelijk mensen tonen wie ze zijn, wat hun werk echt inhoudt, hoe ze zich daarbij voelen.

Maar ... ik kan niet om mijn eigen hart heen. En daar zit nu gewoon veel emotie. Aangewakkerd door René. René van de Polyp. Die me met hese stem vertelde hoe hij tijdens elke rit van de Polyp IEDEREEN die in zijn attractie zit, in de gaten houdt. Of ze het goed hebben, of ze niet misselijk worden, of de mama's en papa's hun kindjes goed vasthebben. 

Vooral dat laatste raakte me. Dat bezorgde, grote vaderhart. Begaan met zijn kroost.

'Ik ben aanwezig. Bij elke rit. De volle 100 procent. Als een kind niet 100 procent goed zit, start ik niet.' zegt hij stellig. 'En als ik zie dat ouders hun kinderen niet goed vast...

Please reload

Recente berichten

Please reload

Categories

Please reload

  • Facebook - Black Circle
  • Twitter - Black Circle
  • Instagram - Black Circle

© 2017 - KermisZiel is een productie van www.bezieldezaken.be
en www.beeldzoeker.be, 
met de steun van Stad Turnhout en de foorkramers Turnhout Kermis

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now